craving pages: Detective

De Stalker is een boek dat is gebaseerd op een waargebeurd verhaal, en dat maakt het mij op de een of andere manier altijd moeilijker om er een review over te schrijven. Dan heb ik het gevoel dat ik en oordeel geef over iemands leven.

Het boek gaat over een meisje dat op een dag vreemde telefoontjes en brieven begint te ontvangen van een vreemdeling. Iemand die het gevoel heeft dat hij een speciaal recht op haar heeft. De situatie escaleert al snel en de politie wordt ingeschakeld. De rest van het boek gaat vooral over de jacht op de dader, die steeds verder gaat.

Ik vond het een erg aangrijpend verhaal, maar ik moet zeggen dat ik op bladzijde 38 al doorhad wie de dader was. Her en der probeerde de schrijfster wel om me op een dwaalspoor te brengen, maar dat is jammer genoeg niet gelukt. Dit maakte het boek voor mijn gevoel een stuk minder spannend en moest ik een beetje mijn perspectief veranderen, de manier waarop ik het boek las. Ik was er namelijk in begonnen met de gedachte dat ik een spannende thriller ging lezen en dat stelde wat teleur, maar toen ik mijn verwachtingen bijspijkerde en het boek las als drama kon ik het al veel beter waarderen.

Toch kan ik het niet helpen dat ik aan het einde van het boek toch wat miste. Het einde kwam abrupt en zonder veel conflict en dat is niet echt iets voor mij. Ik heb een klapper nodig aan het einde van het boek zodat ik het met een zucht, mijn ogen dicht en het woordje ‘wauw’ op mijn lippen dicht kan slaan als ik het uit heb.

het-raadsel-van-de-robijn---philip-pullman-big

Voor mij is het altijd heel erg moeilijk om mijn mening over een boek kort te houden. Laat staan dat ik in slechts één zin kan zeggen wat ik over een boek vind…maar in het geval van dit boek, zou ik wanneer dat écht zou moeten al mijn emoties en gevoelens over dit boek wel kunnen samenvatten in één zin, namelijk: ‘Ik HOUD van dit boek!’

Maar gelukkig hoef ik het niet in één zin te vertellen en kan ik nog fijn wat meer schrijven over wat dit boek nou precies zo geweldig maakt in mijn ogen.

Om te beginnen kwam het voor mij als een behoorlijke schok dat ik zo weg was van dit boek, want vrij kort nadat ik was begonnen met lezen besefte ik me dat ik het verhaal al kende. En jawel hoor, het verhaal is namelijk al eens verfilmd tot miniserie die ik in een grijs verleden eens bij de Blokker heb gekocht. Het feit dat er geen belletje ging rinkelen toen ik op de achterkant van het boek de synopsis las zegt al genoeg over de indruk die de verfilming op me heeft gemaakt lijkt me. Vanaf dat moment verwachte ik eigenlijk nog maar vrij weinig van het boek.

Maar ondanks dat ik het verhaal al kende, heeft het boek me geen moment verveeld. Ik heb juist ontzettend genoten van de schrijfstijl van Philip Pullman. Hij schrijft namelijk heel levendig en verteld op zo’n bijzondere wijze dat ik echt helemaal opging in het verhaal. Het verhaal wordt verteld vanuit het oogpunt van een alwetende verteller die de lezer soms direct aanspreekt en vragen stelt. Dat maakt het verhaal erg interactief.

Het lezen voelde van tijd tot tijd een beetje alsof ik naar smeuïge roddels aan het luisteren was. Dat vond ik een erg leuke afwisseling van de boeken die ik meestal lees.

Hoewel het Sally Lockhart duidelijk de protagonist is in dit boek, is de hoofdrol weggelegd voor het mysterie zelf. Als lezer krijg je namelijk steeds meer aanwijzingen en het is een uitdaging om deze in elkaar te passen. Ik heb de film gezien, maar zelfs ik kon het einde niet meer voorspellen, zo verrassend is het.

Ik ben echt weg van dit boek en geef het dan ook vijf sterren. Ook ben ik erg benieuwd naar de overige drie delen, maar jammer genoeg zijn die nog niet zo gemakkelijk te vinden. Bedroefde emoticon Gelukkig dat het boek niet echt een open einde heeft en het dus ook gemakkelijk als op zichzelf staande roman kan worden gelezen.