De Anderen is een roman die naar mijn mening veel te weinig aandacht heeft gekregen. Ik heb het boek letterlijk net uit en ik ben flabbergasted. Nu moet ik wel bekennen dat het onderwerp wellicht een wat heftigere uitwerking op mij had…

Het gaat namelijk over een wereld waarin een medicijn is uitgevonden wat ervoor zorgt dat mensen niet langer verouderen, ziek worden of zelfs sterven. De problemen met overbevolking hebben de overheid ertoe aangezet om van hun inwoners te eisen dat deze een verklaring tekenen. Ze kunnen kiezen voor een leven mét het medicijn en zonder kinderen, of voor een leven zonder het medicijn en met kinderen. Ouders die hebben gekozen voor het medicijn, maar toch kinderen krijgen worden gezien als criminelen en hun kinderen als Overtolligen.

Het boek is zo rechtdoorzee dat ik het op sommige stukken zelfs bot durf te noemen, maar maakt wel verschrikkelijk veel indruk. Gezien ik in de afgelopen twee jaar, twee keer een miskraam heb gehad was het voor mij soms erg confronterend om te lezen over tehuizen vol kinderen die overtollig worden genoemd. Ik schaam me dan ook niet eens om toe te geven dat dit boek me meer dan eens tot tranen heeft gebracht.

De hoofdpersoon Anna maakte erg veel indruk op mij. Ze is heel sterk in haar geloof. In het begin van het boek is ze heel erg overtuigd van wat haar is wijs gemaakt in het tehuis, dat ze overtollig is en een grote last op de natuur, en ze komt ook op voor wat ze gelooft wanneer Peter ten tonele verschijnt en haar hoofd vult met verhalen over de buitenwereld en haar ouders. Maar, wanneer ze bewijs ontdekt dat Peter de waarheid verteld, accepteert ze dat meteen. Dat vond ik persoonlijk erg verfrissend. Veel vaker lees je toch dat de protagonist in dat geval zichzelf probeert te overtuigen dat alles wat ze kent nog steeds waar is.

De toekomst die Gemma Malley heeft gecreëerd lijkt misschien absurd, maar wanneer je het leest komt het heel geloofwaardig over. Vooral omdat het tehuis waarin Anna woont zo fantastisch wordt beschreven dat je je de gangen van Grange Hall perfect voor de geest kunt halen. Hetzelfde geld voor de personages. Het leuke is dat het uiterlijk van de hoofdpersonen niet echt wordt omschreven, af en toe vang je de kleur van iemands ogen op, maar that’s it. En toch kwamen de personages als het ware tot leven in mijn fantasie terwijl ik het boek las.

Ik heb dit boek in één avond uitgelezen. Het is namelijk echt een boek waarbij je na vrijwel iedere bladzijde denkt: ‘Ah, nog één bladzijde dan voordat ik naar bed ga.’ tot je er opeens achter komt dat je het boek uit hebt en dat de klok al op 0:56 uur staat. (al moet ik zeggen dat dat voor mijn doen nog heilig is)

Het boek kan gemakkelijk gelezen worden als standalone, maar origineel zijn er (in het Engels) ook nog en tweede en derde deel verschenen die ik vast van plan ben ook nog te lezen.

 

Toen ik dit boek uitcheckte bij de bibliotheek had ik eigenlijk nog geen idee wat ik er van kon verwachten. Het enige wat ik wist was wat er op de achterkant van het boek stond samengevat en ik moet zeggen dat die tekst me bij lange na niet genoeg voorbereidde op het verhaal wat me te wachten stond. Ik verwachte een vrij luchtig, feel-good sprookje maar het verhaal had juist een wat duistere sfeer, die niet helemaal onplezierig was.

In Alica en de Duistere Koningin wordt je meegenomen van heden naar verleden en vervolgens weer naar een fantasierijk genaamd Hiernaast. Jammer genoeg breng je als lezer niet veel tijd door in Hiernaast, iets wat ik wel verwachtte na het lezen van de samenvatting. Ik houd van verhalen zoals Peter Pan, Alice in Wonderland en de Tovenaar van Oz waarin je als lezer wordt meegesleept naar een fantastische andere wereld. Daarom viel het me tegen dat er op dit boek zo weinig werd gedaan met de bijzondere wereld naast die van ons.

Wel genoot ik van alle bovennatuurlijke wezens die in deze wereld leefden, verborgen voor de mensen. Vooral de kabouter Wallerich vond ik erg leuk. Hij is al net zo’n technologie nerd als ik. Dat vond ik erg leuk om te lezen. Alica daarentegen vond ik niet zo’n heel leuk personage. Ze was wel erg goed geschreven, met veel diepgang en erg geloofwaardig… maar ik mocht haar niet echt. Ik vond haar vooral in het begin van het verhaal erg boos, onaardig en verwend. In het boek wordt wel uitgelegd waar deze emoties vandaan komen, wat het iets gemakkelijker maakt om je in haar te verplaatsen. Maar ik begreep niet altijd haar acties. Zo vond ik dat ze wel heel erg snel klaar stond om zich te mengen in een eeuwenoude strijd tussen kabouters en geesten. En ook was er maar erg weinig voor nodig om haar te in deze bovennatuurlijke wezens te laten geloven. Dit was ook het geval voor een aantal volwassenen in het leven van Alica. Ik had graag gezien dat ze wat meer moeite moest doen om hen te overtuigen.

Het verhaal op zich vond ik wel erg origineel. Het had, zoals ik eerder al zei voor mijn gevoel een vrij duister randje. Maar dat maakte het verhaal er niet minder leuk om.

Houd jij van boeken met zo’n duister randje? Kun je een voorbeeld noemen van nog zo’n boek?

 

Zoals jullie een tijdje terug hebben kunnen lezen, was ik van plan om in een jaar tijd minstens 12 boeken te gaan lezen van de NPRYA-toplist. Een lijst met de top 100 van Jongeren romans. Een van de boeken op die lijst is Een Verschrikkelijke Schoonheid van Libba Bray en toevallig was die te leen bij mijn plaatselijke bibliotheek.

Wat ik wist van deze roman, was wat er op de achterkant stond. Express heb ik recensies en andere boekverslagen vermeden, omdat ik met een open mind in het verhaal wilde stappen. Dit boek heeft verschillende aspecten waardoor het me aanspreekt. Zo speelt het zich af aan het einde van de 19e eeuw op een kostschool, waar Gemma Doyle, de hoofdpersoon, tot haar schrik merkt dat ze over bovennatuurlijke gaven beschikt. Stuk voor stuk redenen waarom het my kind of book is.

Het verhaal is erg mysterieus en wordt verteld op een manier waardoor je na ieder hoofdstuk meer nieuwe vragen dan antwoorden hebt. Pas aan het einde van het verhaal vallen de puzzelstukjes met verwoestende kracht in elkaar. Gemma maakt een ontdekking die je als lezer absoluut niet aan ziet komen. Mijn handen trilden zelfs toen ik het las. De spanning in het boek ontwikkeld zich als een stijgende lijn. In het begin kwam ik jammer genoeg moeilijk in het verhaal omdat er vrij weinig gebeurde, maar naarmate je verder leest raak je steeds verder verzeild in de avonturen van Gemma en de andere leden van de Orde. Het boek wordt zelfs zo spannend dat ik op een gegeven moment zo verwikkeld was in het verhaal dat ieder geluidje me op deed springen van schrik, overtuigd dat Circe in mijn woonkamer stond.

Ook prachtig omschreven was de ontluikende vriendschap tussen de leden van de Orde. Ik heb in het verleden wel eens geklaagd over Insta-Love in boeken, maar er nooit echt bij stil gestaan dat dit ook soms bij nieuwe vriendschappen wordt toegepast in boeken. Een PAST-BOEM-vriendschap is niet erg realistisch en daarom vind ik de manier waarop de meiden in dit boek naar elkaar toe groeien echt heel goed en geloofwaardig omschreven.

Behalve Gemma, die natuurlijk de hoofpersoon is, hebben ook vele andere personages mijn hart veroverd. Alle meisjes hebben namelijk bijzondere persoonlijkheden met veel diepgang. Ieder meisje zal zich kunnen herkennen in een van de Orde-leden, dat weet ik zeker.

Dit boek is zeker één van mijn favorieten geworden en dus een goed begin van de NPRYA-challenge.

Winactie

Ben je na het lezen van mijn review nu razend benieuwd geworden naar het boek? Dan heb je geluk! Ik verloot namelijk één exemplaar van ‘Een Verschrikkelijke Schoonheid’ op Craving Pages! Maar Joany, wat is de gelegenheid? vraag je je misschien af.

Deze winactie is ter ere van de grote opening van de Craving Pages Facebookpagina! Jawel, vanaf nu kun je ook middels facebook altijd als eerste op de hoogte zijn van updates op Craving Pages.

Wat moet je doen om kans te maken?

1. Volg Craving Pages op Bloglovin
2. Like de Facebookpagina en Like en Share de winactie
3. Laat een reactie achter onder dit bericht

Optioneel (om extra winkansen te verzamelen…)

1. Deel de winactie op je eigen blog/website (+3 punten)
2. Plaats de volgende tweet: (+2 punten)

Op Craving Pages maak je nu kans op een exemplaar van Een Verschrikkelijke Schoonheid van Libba Bray! #winactie RT=Lief @Beautyonmytab

Meedoen kan tot en met zondag 30 september en de winnaar wordt de volgende dag bekend gemaakt. Veel succes allemaal.

 

Wat een lief, hartverwarmend boek is De Statistische Waarschijnlijkheid van Liefde op het Eerste Gezicht toch! Het las werkelijk weg alsof ik naar een goede meidenfilm aan het kijken was in plaats van dat ik een boek las. Het verhaal gaat over een jongen en een meisje die elkaar ontmoeten op een vliegveld (meet-cute). Tot hun verbazing en genoegen zitten ze ook nog eens naast elkaar in het vliegtuig. Tijdens een lange vlucht slaat de vonk over tussen het tweetal, maar jammer genoeg verliezen ze elkaar uit het oog op de plaats van bestemming.

De personages uit dit boek hadden mijn hart al veroverd vanaf hun eerste ontmoeting. Hadley is een meisje van zeventien waar ik denk dat veel meiden zich mee kunnen identificeren. Ze komt uit een gebroken gezin, en staat op het punt haar vaders bruiloft bij te wonen, terwijl ze eigenlijk nog steeds heel erg boos op hem is vanwege de scheiding. Daarom is ze in het begin van het boek nogal nors en koppig, maar Oliver helpt haar dingen in een ander perspectief te zien.

Persoonlijk geloof ik niet zo in liefde op het eerste gezicht, en ik was dan ook behoorlijk benieuwd of de schrijfster me kon overtuigen van een romance die opbloeit in minder dan vierentwintig uur. Maar dankzij de goede dialogen, een paar goedgeplaatste flashbacks van Hadley en nog en aantal andere verrassende en interessante gebeurtenissen vond ik het erg gemakkelijk om me over te geven aan het verhaal.

De dialogen tussen Oliver en Hadley deden me een beetje denken aan Rory en Logan (kennen jullie die nog?) van Gilmore Girls. Beiden flirten ze er lustig op los tijdens de vlucht en ik heb dan ook regelmatig gegiecheld tijdens het lezen omdat het een beetje voelde alsof ik zelf ook in het vliegtuig zat en hen af aan het luisteren was. Maar denk niet dat dit boek niets meer is dan Suger and Spice and Everything Nice, want het boek bevat ook aardig wat drama.

Zoals de moeizame relatie tussen Hadley en haar vader sinds die haar moeder verliet en Amerika verruilde voor Engeland, sterfgevallen en een pregnancy scare. Knap hoe de schrijfster dit allemaal in vierentwintig uur heeft weten te krijgen zonder dat het verhaal onrustig en over de top aanvoelt.

Ik vond het een heel natuurlijk, fijn boek en een leuk boek om te lezen. Zelfs meiden die normaal niet van lezen houden, maar wel van een goede meidenfilm, zou ik dit boek aanbevelen.

Welk boek liet jou achter met een feel-good gevoel?

Evermore is een boek waar ik als liefhebber van paranormal YA boeken erg naar uit keek. En ook de samenvatting op de achterkant van het boek klonk behoorlijk veelbelovend. Maar jammer genoeg kon het boek me toch niet echt boeien.

Ik kon niet echt in de ‘flow’ van het boek komen omdat het verhaal wordt verteld op verschillende snelheden. Zo ontwikkeld het verhaal zich behoorlijk langzaam, en is hoofdpersoon Ever behoorlijk traag van begrip. Ik denk dat iedereen die dit boek leest al snel doorheeft wat er aan de hand is met Damen, maar bij Ever gaat er pas heel laat in het boek een lampje branden. De romance tussen Ever en Damen gaat dan weer wel erg snel. Er is zelfs sprake van, dare I say it… insta-love. En persoonlijk ben ik daar niet zo’n liefhebber van.

Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van Ever, maar persoonlijk denk ik dat dit boek leuker was geweest wanneer het werd verteld door een alwetende verteller. Want doordat je alles alleen door Ever’s ogen kunt zien, mis je een aantal belangrijke scènes die het boek voor mijn gevoel een stuk spannender hadden kunnen maken. Ik zou graag wat meer hebben gelezen over Damen en Haven wanneer Ever niet in de buurt is.

De belangrijkste reden waarom het boek me niet zo aanspreekt is denk ik toch wel de ‘villain’. De reden die de schrijfster heeft gecreërd voor de haat van de villain voor Ever, vond ik zacht gezegd vrouw onvriendelijk.

Al met al, vond was dit boek voor mij een beetje té Laguna Beach met een paranormaal randje en ik twijfel dan ook of ik de volgende delen nog wil lezen. Als ik besluit deel twee toch nog te gaan lezen dan is dat vooral omdat ik erg graag wil weten hoe het Evers zusje Riley vergaat.

Heb jij ook een boek wat je minder leuk vond terwijl het overal om je heen wordt gehyped?

 

De Goddess Test was een heerlijk verfrissend boek. Voor de verandering eens geen weerwolven, vampiers of engelen… maar een modern sprookje met Griekse Goden. Ik vond het een bijzonder origineel concept en had dan ook erg veel zin om dit boek te gaan lezen.

Hoofdpersoon Kate krijgt de kans van haar leven als een knappe vreemdeling genaamd Henry aanbied om haar moeder, die op sterven ligt, lang genoeg in leven te houden tot Kate klaar is om afscheid van haar te nemen. Maar hij heeft wel een hoge prijs. Henry is namelijk niemand minder dan Hades op zoek naar een passende vervanger voor zijn geliefde Persephone.

Kate is een leuk personage, zonder enige twijfel offert ze zichzelf op voor het geluk van de mensen waar ze van houd. Ik vond haar erg geloofwaardig en ze was een prettig personage om over te lezen. Van Henry/Hades was ik niet zo’n grote fan. Ik vond hem eerder een lulletje rozenwater dan een God. De romantiek tussen Henry en Kate was flauw en hun relatie ontwikkelde zich moeizaam. Het boek beschreef wel goed hoe Kate’s gevoelens voor Henry langzaam aan opbloeide, maar niet waarom! Echt ik kan met geen mogelijkheid bedenken wat Henry nou zo’n gewilde catch maakte. Ik hoop dan ook dat de volgende delen wat verder ingaan op de romance tussen Henry en Kate. En met name op de romantische kant van Henry.

De tests zelf zijn behoorlijk vaag. Dus verwacht geen kant en klare opdrachten. Aan het einde van het verhaal wordt pas echt duidelijk wat de verschillende beproevingen geweest zijn.

Hoewel het verhaal vaak vaag, traag en dare I say it… bij vlagen saai was, maakte de verrassende plottwist aan het einde een heleboel goed. Zo had ik pas op het einde in de gaten wie de schurk in het verhaal was, en de grote ontknoping kwam ook als een grote schok.

Het schijnt dat de volgende delen in de serie meer vaart hebben en meer avontuur en actie, dus ik ben zeker van plan om ook die delen uit deze reeks te gaan lezen. Dit deel zou ik geen must-read noemen, maar eerder een leuk tussendoortje.

***Dit boek is alleen in het Engels beschikbaar*** 

 

Ken je dat gevoel van wanhoop wat bij je achterblijft wanneer een boek waar je kilometers diep in zit plotseling tot een abrupt einde komt? Ik heb echt een haat liefde verhouding met dat gevoel, want hoewel het van de ene kant een prettig vooruitzicht is dat je geliefde personages nog meerdere avonturen in het verschiet hebben… is de nieuwsgierigheid echt KILLER!

The Selection van Kiera Cass laat me ook met zo’n gevoel achter. Ik begon in het boek onzeker over of het wel echt iets voor mij was. In zijn essentie is het eigenlijk een soort ‘the Bachelor’ in een fris nieuw dystopisch jasje en ik moet zeggen dat ik niet bepaald fan ben van reality tv. Toch wist dit boek me aangenaam te verassen. Het is een erg meeslepend verhaal dat in het begin weliswaar traag op gang komt, maar wanneer de ‘Selection’ dan eindelijk begint wordt je echt opgeslokt door het verhaal.

Ten eerste is het natuurlijk eens iets totaal anders dan dat we gewend zijn van andere dystopische romans. Veel minder moord en doodslag à la de Hongerspelen, Inwijding of Starters… maar juist romantiek, mooie jurken en een knappe prins. En dan ook nog een cover waarvan je innerlijke prinsesje letterlijk een gat in de lucht zal springen.

Het verhaal draait om America die samen met 34 andere meisjes wordt geselecteerd om mee te doen aan de Selection. Zoals ik al zei is dat een soort ‘the Bachelor’ waarbij een heuse prins één van de dames zal kiezen om zijn prinses te worden. America heeft echter weinig zin om mee te doen omdat ze hoteldebotel is op Aspen die haar hart heeft gebroken.

The Selection draait om de love triangle die ontstaat tussen America, Aspen en prins Maxon. Hoewel ik me wist te verzetten om een voorkeur te hebben bij de Twilight boeken, is het vrijwel onmogelijk om niet te juichen voor Aspen of prins Maxon. Hun personages verschillen zo veel van elkaar dat je al snel ontdekt wie van de twee je favoriet is.

De manier waarop America worstelt met haar liefde voor Aspen en zich met klem verzet tegen haar groeiende gevoelens voor prins Maxon wordt zo geweldig beschreven! Het boek zit dan ook vol romantische momenten.

America vond ik een erg leuk personage en de moeite die het haar kost om haar gevoelens op een rijtje te zetten maakt haar erg geloofwaardig en zorgt ervoor dat je je gemakkelijk in kunt leven in haar karakter. Prins Maxon is echt dreamy! Hij is eerlijk en knap, sterk… eigenlijk too good to be true en dat maakt hem wel wat minder realistisch maar niet minder loveable. Ik ben stiekem behoorlijk bereid om dat soort persoonlijkheidsfoutjes te vergeven bij een mannelijk personage als hij dan minstens verschrikkelijk romantisch is. En dat is Maxon absoluut!

Aspen vond ik echt een verschrikkelijk personage. En naar mijn mening is hij absoluut niet goed genoeg voor America. Hij heeft op zich weinig foutjes. Hij zorgt goed voor zijn familie, werkt hard, is al net zo knap als prins Maxon… maar één seksistische opmerking aan het begin van het verhaal verpestte hem echt voor mij.

Ik vond dit een heerlijk boek en baal dan ook als een stekker dat het tweede deel nog op zich laat wachten. Jammer genoeg is het boek ook nog niet verkrijgbaar in het Nederlands. Hopelijk komt daar snel verandering in!

 

***Dit boek is alleen in het Engels beschikbaar***

 

Ik denk dat iedereen wel eens heeft gefantaseerd over hoe zijn of haar leven eruit zou hebben gezien als je in een andere tijd zou zijn geboren. Zo heb ik ook regelmatig gedroomd over hoe het zou zijn om in het Victoriaanse tijdperk theekransjes en feesten bij te wonen en van die schitterende jurken te dragen.

Ik kocht dit boek om de mooie kaft. There I said it! Ik ben oppervlakkig genoeg om een boek te kopen puur vanwege zijn mooie kaft. Niet dat ik ook maar een seconde spijt heb gehad van mijn beslissing om dit boek te kopen hoor. Sterker nog, daags nadat ik deel één uithad, sprintte ik zowat naar de winkel om delen 2 en 3 ook te bemachtigen want dit is een serie die maakt dat je door wilt lezen!

Het verhaal gaat over een meisje van 16 die eigenlijk haar hele leven al in de schaduw staat van haar nichtje Charlotte. Naast haar nichtje voelt ze zich vaak gewoontjes en minderwaardig, ondanks het feit dat Gwen zo haar eigen talenten heeft. Ik vond de opmerkingen die Gwen achter de rug van haar nichtje om maakte echt heerlijk venijnig. Hun concurrentie werd echt zo leuk beschreven dat het bijna mijn favoriete aspect van het boek was.

Het boek leest een beetje als een puzzel. Wanneer je een boek leest waarin de hoofdpersonen van hot naar her door diverse tijdperken springen is het belangrijk dat alles op het einde goed in elkaar past. Aangezien dat Robijnrood nog maar het eerste deel in de serie is, laat het boek je met een heleboel onbeantwoorde vragen achter wat mij persoonlijk echt giga-nieuwsgierig maakte. Pas in Smaragdgroen, het derde en laatste deel van de serie vallen de puzzelstukjes op zijn plek.

Altijd als ik een boek lees of een film kijk over tijdreizen dan verdeel ik deze in twee categorieën. Geloofwaardige verhalen en verhalen waar je met een rubberen satéprikker nog allerlei gaten in kunt prikken. Robijnrood viel wat mij betreft in de eerste categorie. Omdat je vanaf het begin van het boek te maken hebt met een familie waarin het tijdreizigersgen voorkomt, helpt het jou als lezer om het tijdreizen als iets heel normaals te zien. Dat vond ik erg knap van de schrijfster.

Verder heeft het verhaal veel scènes waar menig meisje van zal snoepen. Denk aan chique kostuums en weelderige jurken. Maar er zijn nog veel meer dingen die dit boek de moeite waard maken. De luchtige schrijfstijl, en het ene mysterie na het andere… om nog maar niet te spreken van de spanning en de humor! Kortom, een echte aanrader!

Wist je trouwens dat er al serieuze plannen bestaan om deze boeken te verfilmen? Weliswaar in het Duits (hoogstwaarschijnlijk) maar dat mag de pret niet drukken. Ik kan niet wachten om deze leuke personages op het witte doek te bewonderen.

Waar Wanneer zou jij naar toe gaan als je door de tijd kon reizen?

Een boek over zeemeerminnen leek me een aangename afwisseling van boeken over elfen, vampiers, weerwolven en heksen en ik was dan ook erg enthousiast om dit boek te kunnen lezen. Sinds ik een klein meisje was ben ik al geïnteresseerd in verhalen over zeemeerminnen. Mijn eerste videoband was die van Disney’s: de Kleine Zeemeermin. En daarna keek ik verder naar H2O Just Add Water, Splash en Aquamarine. Om te zeggen dat ik zeemeerminnen leuk vind is zowat de understatement van de eeuw.

Maar jammer genoeg stelde dit verhaal me een beetje teleur. Voor mijn gevoel ging het verhaal veel te snel. Je sprong namelijk zo een week verder, en in een verhaal dat draait om een belangrijke deadline vind ik het leuk als de spanning (red ze het op tijd, of red ze het niet?) goed opgebouwd wordt. Daarin schoot het verhaal naar mijn mening een beetje te kort. Maar ondanks dat het verhaal zo snel ging, vond ik het wel verschrikkelijk lang duren voordat Lily iets over Quince ontdekte, wat je als lezer zo’n beetje vanaf de eerste vijf pagina’s al begrijpt.

De personages vond ik overigens wel ontzettend leuk. Ik hield van de verlegen, timide Lily die me erg deed denken aan mezelf in mijn middelbare school perioden…met uitzondering van de vissenstaart dan hè. Haar blinde liefde voor Brody is zo leuk beschreven en ik weet zeker dat héél veel meisjes zich daarin herkennen. Quince vond ik ook een ontzettend leuk personage, van het ‘meisjes-plagen-kusjes-vragen’-type wat altijd een grijns op mijn gezicht weet te toveren.

Dit boek leest erg vlot en daarom heb je het eigenlijk uit voordat je het goed en wel in de gaten hebt. Geen must-read, maar wel erg leuk voor tussendoor.

Heb jij wel eens een boek over zeemeerminnen gelezen? En over welke bovennatuurlijke wezens lees je het liefst?

Zoals jullie een tijdje terug al hebben kunnen lezen in deze review van het boek Drift heb ik er een boekenreeks verslaving bij. Vandaag review ik voor jullie het boek Dwalen, het vervolg op Drift. Voordat je kijkt wil ik je wel even waarschuwen.

Het filmpje bevat uiteraard geen spoilers voor Dwalen, maar aangezien het wél een vervolg is… bevat het een aantal spoilers voor het boek Drift. Dus ben je nog van plan om Drift te gaan lezen, dan raad ik je aan om dit filmpje nog niet te kijken. Voor de rest, veel kijkplezier…

 

Wow, wat een verhaal! Ik voel me letterlijk van mijn sokken geblazen door dit boek van Lauren Destefano. Ik moet dan ook bekennen dat ik echt totaal geen idee had van wat me te wachten stond toen ik aan dit boek begon. Ja, ik had wel her en der wat opgevangen over het bijzondere verhaal over een wereld waarin je vanaf je geboorte al ten dode bent opgeschreven. Maar in dit boek komen zo’n heftige thema’s aan bod dat het boek me op sommige momenten echt naar adem deed happen. Denk aan pedofilie, massamoord, ontvoering, verkrachting… enz. Bijna moeilijk tegeloven dat het hier om een boek voor jong volwassen gaat zou je haast denken. Maar gelukkig wordt het boek nergens te grafisch, en de verschillende thema’s helpen je een goed beeld te vormen van de wereld waarin Rhine leeft. 

Vanaf het begin van het boek zit je middenin het verhaal. Rhine, een meisje van zestien, is samen met een grote groep andere meisjes ontvoerd om als bruid verkocht te worden. Samen met twee andere meisjes wordt ze gekocht en uitgehuwelijkt aan de 21-jarige Linden. Omdat haar emoties erg goed worden beschreven is het erg gemakkelijk om je in te leven in haar personage. Ik vond Rhine echt een geweldige hoofdpersoon. Hoewel ze wordt omschreven als een bijzondere schoonheid, is ze ook erg slim en sterk. Bovenalles is ze gedreven. Gedreven om terug te keren naar haar tweelingbroer Rowan. Dat sprak mij erg aan.

Door de heftige gebeurtenissen in het begin van het boek kun je je vrijwel meteen een goed beeld vormen van de wereld. Dit is de eerste dystopische wereld die mij echt een beetje bang maakte. Ook de schurk uit dit verhaal zorgde zo af en toe voor kippenvel.

Verder heb ik meer dan eens een traantje weg moeten pinken bij het lezen van dit boek.

Ik heb het boek niet één keer weg kunnen leggen, ik werd helemaal opgeslokt door het verhaal. En hoewel het een einde heeft wat op zich al vrij bevredigend is, ben ik toch erg nieuwsgierig naar het tweede deel; Vrees.

Wat staat er bovenaan jouw bucketlist?

Ik vind het lastig om te vertellen wat ik van dit boek vond… want het liet me voornamelijk achter met een verward gevoel. In de wereld waarin het verhaal zich afspeelt regelt de overheid vrijwel alles voor zijn inwoners. Zo krijgt iedereen ‘s avonds een voorgeschreven maaltijd, mensen van dezelfde afkomst lopen allemaal rond in dezelfde kleding en zelfs je opties voor hoe je je vrije tijd indeelt worden beperkt. Toch zijn de inwoners ogenschijnlijk erg tevreden met de gang van zaken. En dus ook onze hoofdpersoon Cassia. Cassia is net zeventien geworden, wat betekend dat ze gekoppeld gaat worden aan een toekomstige partner. Ook dit wordt allemaal geregeld door de regering. Door een fout, wordt Cassia echter niet aan één jongen… maar aan twee jongens gekoppeld!

Ik vond het wel een erg leuk boek om te lezen, ondanks dat het verhaal op sommige plekken een beetje langdradig was, was het met vlagen erg spannend. Ik denk dat dit eerste boek vooral is bedoeld om de lezer te helpen een goed beeld te kunnen vormen van de wereld waarin het verhaal zich afspeelt. En hoewel de wereld erg bijzonder is, vond ik de personages maar een beetje oppervlakkig. Dit stoorde me in het begin van het verhaal wel, maar later begreep ik dat dat juist erg paste in de wereld waarin zij leven. Wanneer alles voor je wordt geregeld is het logisch dat je niet echt de kans krijgt om een eigen wil en persoonlijkheid te vormen.

Cassia is een erg leuk personage dat erop is gebrand te ontdekken wat er nou precies achter de fout bij haar ‘Matching’-ceremonie. En ik kan haar nieuwsgierigheid erg waarderen.

Al met al is Matched een leuk boek om te lezen, maar toch had er van mij net wat meer vaart en spanning in mogen zitten.

Het boek Vijftig tinten grijs beheerst op het moment de bestseller top 60 en dat is niet gek. Iedereen heeft het over de trilogie van E.L. James. Sterker nog, het boek is zo verschrikkelijk gehyped dat ik er bijna niets negatiefs over durf te zeggen. Maar… dat moet ik toch.

Dit boek werd mij warm aanbevolen door een mede boekenliefhebster, en ik ben er dan ook vol goede verwachting in begonnen. Maar oh, wat was het een worsteling om mezelf door dit boek te slaan. Dit boek wordt romantisch, erotisch, spannend en ondeugend genoemd, en het verhaal heeft inderdaad potentieel maar *ugh*  de schrijfstijl vond ik erg moeilijk te verkroppen.

Vijftig tinten grijs is natuurlijk ooit begonnen als Twilight fanfiction, en dat maakte mij eigenlijk nóg enthousiaster om het te lezen. Ik heb namelijk, in een grijs verleden, ook één en ander gepost op www.fanfiction.net. (—>Lees hier mijn Pirates of the Caribbean fanfic) En in het verleden zijn er een aantal erg sterke fanfics gepubliceerd. Ik noem maar als voorbeeld; het vervolg op Peter Pan namelijk Peter Pan in Scarlett door Geraldine MacCaughrean.

Maar vijftig tinten grijs heeft me echt héél erg teleurgesteld. Is dit nou werkelijk waar alle commotie om gaat? Ik kreeg eigenlijk het gevoel dat de hoofdpersoon in dit boek de seks is, en niet Ana of Christian. En ik heb hetere sekssccenes gelezen in de historische romannetjes Candlelight Pockets!
Natuurlijk is dit puur mijn mening en omdat ik weet dat er vast wel mensen zullen zijn die dit boek willen verdedigen, prima. Ik nodig jullie van harte uit om met me in discussie te gaan in het comment formulier.

*Zucht*, wat een boek. Ik kan niet anders dan een traantje wegpinken als in het boek tevreden dichtsla. Of ja tevreden. Normaal gesproken ben ik niet zo’n fan van een open einde, maar in dit boek was het zo mooi… zo romantisch… zo *zucht*

Toen ik las dat ik de gelukkige winnares was van het boek Delirium Amoris op www.adorablebooks.nl sprong ik letterlijk een gat in de lucht. Dit boek stond al maanden bovenaan mijn wishlist! Ik had zoveel positieve reacties gezien online van andere lezers en wist dat dit een must-read voor mij zou zijn.

Delirium Amoris is een dystopisch verhaal, het speelt zich af in het Amerika van de toekomst waarin liefde wordt gezien als een ziekte. De overheid eist dat iedereen zich tegen de ‘aandoening’ laat behandelen wanneer ze achttien jaar zijn. Eén meisje, met en tragische familiegeschiedenis, overkomt echter het ondenkbare kort voor haar behandeling. Ze wordt namelijk verliefd.

Ik was echt vanaf het eerste moment dat ik las over dit boek ontzettend nieuwsgierig naar de wereld waarin het verhaal zich af speelt. Een wereld waarin liefde als een ziekte wordt beschouwd klonk me immers zo onwerkelijk in de oren dat ik dacht dat het onmogelijk was om een realistische wereld rondom dat onderwerp te creëren. Nou ik had Lauren Oliver daarbij echt gruwelijk onderschat want het boek voelt zo echt dat ik aan het einde bijna bang was dat iets dergelijks ooit echt zou kunnen gebeuren.

Ik vind de schrijfstijl van Lauren Oliver geweldig… poëtisch zelfs. Ze weet de tragische wereld, en het lot van de behandelden zo ijzersterk te verworden dat het zelfs mij benauwde. Meer dan eens kreeg ik kippenvel van dit boek dat echt verschrikkelijk veel emoties oproept.

Ik heb gelachen, gehuild en heb op het puntje van mijn stoel uit alle macht telepathische boodschappen geprobeerd te sturen naar de hoofdpersoon Lena; “Ga daar toch weg! Ga daar toch weg!” maande ik haar.

Ondanks het open einde, voel ik me erg voldaan na het lezen van dit boek. En zelfs als ik niet wist dat er een vervolg op Delirium Amoris zal komen, dan zou ik dit boek als standalone roman ook erg mooi vinden.

Hoe goed kun jij tegen een open einde?

Wauw! Wat een heerlijk boek! Vanaf het begin leefde ik helemaal mee met de hoofdpersoon Nora. Wat een heerlijk karakter. Zij is zo ‘normaal’ en nuchter dat het ontzettend gemakkelijk was om je in haar te verplaatsen. De manier waarop ze met problemen en gevaarlijke situaties omgaat wordt in dit boek voor de verandering heel realistisch neergezet. Geen dom wicht die bij het eerste teken van gevaar een kandelaar van de schouw graait om zelf op onderzoek te gaan maar eindelijk een heldin die gewoon de politie belt! Hoe vaak komt dat voor in een verhaal? Dit maakte het boek al heel bijzonder voor mij, omdat de reacties van de hoofdpersoon heel begrijpelijk zijn, en niet veel verschillen van hoe ik in soortgelijke situaties zou handelen. Je weet wel, in het geval dat ik ooit nog gevallen engelen op mijn dak krijg.

En dan de chemie tussen de twee hoofdpersonen! Jeetje, wat heb ik genoten van het heen en weer geflirt van Nora en Patch. Ik heb zelf regelmatig als een schoolmeisje moeten giechelen tijdens hun ontluikende liefde.

Oh ja Patch! Nog zo’n heerlijk personage dat me nog het meest deed denken aan Damon uit de Vampire Diaries serie. Een echte bad boy, maar wel met een hart van goud. I love it!

Vanaf het begin tot het eind boeit dit verhaal. Het komt snel op gang en houd gedurende de rest van het verhaal een goed tempo aan. Het is wel her en der een beetje voorspelbaar, maar dat vond ik in dit geval helemaal niet erg. Er wordt veel goedgemaakt door de leuke dialogen tussen de personages en de situaties waarin Nora verwikkeld raakt zijn zo spannend dat het er niet toe deed dat ik wel al kon voorspellen hoe het verder zou gaan.

Het grootste nadeel van dit boek vind ik echter… de fugly kaft. Waarom hebben ze in hemelsnaam de mooie originele cover veranderd voor deze? I know, één van de belangrijkste regels als het op boeken aankomt is: ‘Don’t judge a book by it’s cover’ Maar welk meisjeshart gaat nou sneller kloppen van dit jochie? Even ervan uitgaande dat het patch voor moet stellen; Patch wordt beschreven als een stoere, gevaarlijke jongen. Daar kan de babyface op deze kaft toch niet voor doorgaan.
Hieronder heb ik even de twee kaften naast elkaar gezet voor een vergelijking…



Die originele cover is toch veel en veel trouwer aan het personage van Patch?
Ik vind dat het Patch erg goed weergeeft… Knap, stoer, gevaarlijk, gespierd, goddelijk, sexy… oeps, waar hadden we het ook al weer over.

Ik beken. Ik ben na het lezen van dit boek een klein beetje verliefd geworden op Patch. Maar trust me, als je dit boek hebt gelezen kun je me dat onmogelijk kwalijk nemen.

Mocht je zelf het boek ook hebben gelezen dan ben ik razend benieuwd naar wat jullie mening is over het verhaal en over de nieuwe kaft.

Toen ik dit boek voor het eerst in handen kreeg heb ik echt een hele tijd vol bewondering naar de schitterende kaft zitten staren. Ik had in alle eerlijkheid nog helemaal géén idee wat ik kon verwachten van het verhaal. Ik had her en der wel wat positieve recensies gelezen, maar over het verhaal zelf bleven de meesten een beetje vaag.

Het boek deed me een beetje denken aan een YA versie van Alice in Wonderland, compleet met wijsneuzerige kat, en ook aan de film Labyrinth uit 1986. Het verhaal neemt je mee naar de bijzondere wereld van de Fae, waar onze heldin Meghan Chase tot de ontdekking komt dat ze de dochter is van een feeënkoning. Maar dat is lang niet zo romantisch als het klinkt, want ze komt er al snel achter dat dat erg gevaarlijk is voor haar gezondheid. Er zit veel vaart in het verhaal. Net als in Alice in Wonderland wachten er nieuwe, bijzondere wezens achter ieder bij het omslaan van iedere pagina. Het boek barst van de spannende momenten.

Ik heb echt genoten van het personage van Meghan. Haar bereidheid om alles op te geven om haar jongere broertje te redden is hartverwarmend en helpt haar om zich te ontpoppen tot heuse heldin.
Mijn favoriete personage was echter de kat Grimalkin. Die deed me heel erg denken aan de Cheshire Cat uit Alice in Wonderland. Een behulpzaam wezen, mits hij er ook iets aan heeft.

Ik vond de schrijfstijl van dit boek erg leuk. Julie Kagawa beschrijft de feeënwereld zo levendig dat het lijkt alsof je er echt bent. Ook vallen de hoofdpersonen van de ene situatie in de anderen waardoor er lekker veel vaart in het verhaal zit. Het grootste nadeel vind ik de flink aangedikte moraal. Af en toe vond ik die nogal storend.

Naar welke wereld ben jij het laatst afgereisd met behulp van een boek?

Omdat ik op Youtube en andere boekenblogs al zo veel positieve reacties tegen was gekomen op dit boek brandde ik echt van ongeduld om het ook te kunnen lezen. Mijn verwachtingen waren erg hoog en zoals jullie misschien wel weten kan dat erg gevaarlijk zijn. Als je verwachtingen al zo hoog zijn, kan het eigenlijk alleen nog maar tegenvallen toch? Nou, niet in het geval van Inwijding. WAT EEN VERHAAL.

Zoals ik gisteren al zij in mijn Verleden, Heden en Toekomst filmpje wordt het boek vrij vaak vergeleken met de Hongerspelen van Suzanne Collins. Ik snap dat sommige mensen die vergelijking maken. De schrijfstijlen komen wel een beetje overheen en het verhaal ontwikkeld zich op een vergelijkbaar tempo. Toch denk ik dat de grootste overeenkomst is dat Noord Amerika in de Hongerspelen is verdeeld in Districten en in Inwijding is Chicago ook verdeeld, maar dan in facties.
De hoofdpersoon Beatrice, of Tris zoals ze zichzelf noemt later in het verhaal, is een meisje van zestien dat is opgegroeid in de Factie Zelfverloochening. Wat inhoud dat de inwoners altijd de behoeften van anderen boven die van zichzelf moeten plaatsen. Ze mogen zelfs maar zo’n 3 keer per jaar in de spiegel kijken omdat ze vinden dat ijdelheid te dicht bij egoïsme staat.

Op de Kiesdag, de dag waarop alle zestienjarigen een factie moeten kiezen waar ze de rest van hun leven bij zullen horen, maakt Beatrice een totaal onverwachte keuze waardoor haar leven opeens totaal op zijn kop wordt gezet.

Samen met de andere zestienjarigen moet ze de pittige inwijding van haar nieuwe factie succesvol probeert te doorstaan, zo niet dan wordt ze factieloos. Het laagste van het laagste.
Ik vind personages uit dit boek geweldig. De concurrentie, vriendschap, spanning, intrige en zelfs romantiek zorgen dat dit boek je van begin tot einde meesleept in het verhaal.

Heel bijzonder voor mij, was dat ik op een bepaald moment niet meer dacht als mezelf… maar als de hoofdpersoon van het boek. Waar je soms bij andere boeken misschien denkt ‘Dat zou ik zo nooit doen’ of ‘ik vind van niet’…dacht ik op een bepaald moment als Beatrice. Hoewel ik echt niets met haar gemeen heb, begreep ik haar; haar beweegredenen, haar motivatie en bovenal het feit dat ze het uiterste uit zichzelf wil halen omdat ze dat in Zelfverloochening zo vaak heeft moeten wegstoppen. Hierdoor maakt ze in het boek zoveel persoonlijke groei door en wordt ze steeds beter in de beproevingen.

Jullie konden het al lezen… er zit romantiek in dit boek. Maar absoluut niet van het kleffe soort waar jongens zo van walgen. Ik durf dit boek dan ook met een gerust hart aan te bevelen aan jongens en meiden die houden van verhalen met actie, spanning en mysterie.

Welke factie zou jij kiezen? Oprechtheid, Zelfverloochening, Onverschrokkenheid, Vriendschap of Eruditie?

 

Vandaag heb ik voor jullie iets speciaals, namelijk het eerste filmpje voor Craving Pages!

In dit ‘Verleden, Heden en Toekomst’ filmpje vertel ik jullie meer over het laatste boek wat ik heb gelezen, het boek dat ik op dit moment lees en het boek wat ik wil gaan lezen. Ik hoop dat jullie het leuk vinden. Voor meer boek-gerelateerde video’s kun je je natuurlijk abonneren op mijn youtube booktube kanaal. Dan ben je altijd als eerste op de hoogte van nieuwe video’s.

Mijn hart klopt nog in mijn keel na het lezen van de fantastische ontknoping van dit boek. Ik moet bekennen; ik had zo mijn voordelen toen ik begon aan dit boek. Zo wordt het geschreven vanuit het oogpunt van Ethan, een jongen. Ik vroeg me al voor ik begon aan dit boek of het mij als meisje/vrouw wel zou lukken om me in te leven in een puberende, mannelijke hoofdrolspeler, maar de schrijfsters van Betoverd krijgen het voor elkaar. Ze hebben het personage van Ethan zo goed omschreven; je kent zijn gedachten, zijn dromen, zijn motivaties en niet te vergeten zijn liefde voor Lena. En hij voelt ook zo écht!

Wat dit boek voor mij onderscheidde van andere populaire Young Adult verhalen was dat er geen sprake was van liefde op het eerste gezicht. Zo’n liefde a la Bella en Edward waarvoor al het andere moet wijken. Nee, het is een heel realistische relatie die groeit naarmate het verhaal zich ontwikkeld. Ook de personen en plekken rondom Lena en Ethan worden goed uitgediept wat het erg gemakkelijk maakt om je een beeld te vormen van de gebeurtenissen in het verhaal.

Zoals uit de beschrijving hierboven al blijkt, wordt Ethan’s aandacht op een dag getrokken door een nieuw meisje op zijn school. Het wordt al vrij snel duidelijk dat er iets vreemds is met haar. En Ethan wil koste wat het kost ontdekken wat haar geheim is. Hoewel het boek een beetje langzaam op gang kwam voor mijn smaak bleek het wel de moeite waard om door te lezen. Want zodat Ethan en Lena elkaar eenmaal hebben ontmoet volgen de ontwikkelingen elkaar snel op. In ieder hoofdstuk wordt wel een tipje van de sluier opgelicht, op een heel fijn tempo. Dat maakt het zo’n moeilijk boek om neer te leggen wanneer je er eenmaal in zit.

De schrijfsters van Betoverd weten de spanning trouwens wel op te bouwen zeg. Zo wordt ieder hoofdstuk aangeduid met een datum omdat je aftelt naar de zestiende verjaardag van Lena. Met iedere ontwikkeling ben je je als lezer ontzettend bewust van het feit dat de tijd dringt.
Superspannend dus! Ik kan niet wachten om het volgende boek te lezen.

(As we speak zijn trouwens de opnames in volle gang voor de verfilming van dit boek. Hoofdrollen van Ethan en Lena zijn weggelegd voor Alden Ehrenreich en Alice Englert. De film wordt verwacht in februari 2013. Can’t wait!)

Fallen is het soort boek waar ik normaal gesproken van smul. Bovennatuurlijke liefde, geheimen, spanning, actie… natuurlijk de onmisbare love-triangle, ingrediënten die me meestal onmiddellijk mee weten te slepen in een verhaal. Maar waarom lukte het me dan niet om me helemaal over te geven aan het verhaal?

De manier waarop de schrijfster de omgeving van de Zwaard en Kruis school omschreef vond ik fantastisch. Ze beschreef het heel levendig, met goed passende vergelijkingen, en maakte het op die manier erg gemakkelijk om je een voorstelling te maken van hoe de school eruit zag. Het verhaal zelf was spannend en goed opgebouwd. Op het tempo heb ik ook niets aan te merken.

Wat me denk ik het meest teleurstelde aan het boek was dat gesprekken nogal van korte duur waren. Met iedereen. Ik persoonlijk houd van boeken die uitbreiden in de gesprekken die de personages met elkaar voeren, omdat het me helpt een idee te krijgen van wat voor karakter een personage heeft. Door de korte dialogen vond ik dat sommige personages een beetje weinig diepte hadden. Je hebt namelijk tot aan het einde van het boek geen idee van wat een personage motiveert.

De enige persoon die ik echt begreep vóór de uiteindelijke ontknoping was Luce. Je leert immers al snel met welke trauma’s het arme meisje al sinds haar jonge jaren zit opgescheept en weet dus wat haar drijfveren zijn. Normaal gesproken zou een personage als Luce me niet erg bevallen, ze komt namelijk heel zwak over op mij… maar omdat ik wist wat ze al had meegemaakt had ik meer begrip voor haar personage en leefde ik zelfs met haar mee.

Ik zou het boek een beetje willen vergelijken met de gang van een paard. Het begint stapvoets, vrij langzaam omdat het vooral gaat over Luce die haar draai probeert te vinden op de nieuwe school… weinig interessant tot nog toe. Vervolgens ontdekt Luce steeds meer dingen over Daniël en gaat het verhaal in galop… De werkelijke ontknoping was heerlijk! Die ging in vol galop! De ene ontwikkeling na de andere.

Terwijl ik tijdens het begin vaak dacht dat ik de volgende delen niet per se wilde lezen, ben ik na de spannende ontknoping helemaal van gedachten veranderd. Ik wil absoluut weten hoe het verhaal verder gaat.

Houd jij van verhalen met een vleugje spiritualiteit?