Toen ik dit boek uitcheckte bij de bibliotheek had ik eigenlijk nog geen idee wat ik er van kon verwachten. Het enige wat ik wist was wat er op de achterkant van het boek stond samengevat en ik moet zeggen dat die tekst me bij lange na niet genoeg voorbereidde op het verhaal wat me te wachten stond. Ik verwachte een vrij luchtig, feel-good sprookje maar het verhaal had juist een wat duistere sfeer, die niet helemaal onplezierig was.

In Alica en de Duistere Koningin wordt je meegenomen van heden naar verleden en vervolgens weer naar een fantasierijk genaamd Hiernaast. Jammer genoeg breng je als lezer niet veel tijd door in Hiernaast, iets wat ik wel verwachtte na het lezen van de samenvatting. Ik houd van verhalen zoals Peter Pan, Alice in Wonderland en de Tovenaar van Oz waarin je als lezer wordt meegesleept naar een fantastische andere wereld. Daarom viel het me tegen dat er op dit boek zo weinig werd gedaan met de bijzondere wereld naast die van ons.

Wel genoot ik van alle bovennatuurlijke wezens die in deze wereld leefden, verborgen voor de mensen. Vooral de kabouter Wallerich vond ik erg leuk. Hij is al net zo’n technologie nerd als ik. Dat vond ik erg leuk om te lezen. Alica daarentegen vond ik niet zo’n heel leuk personage. Ze was wel erg goed geschreven, met veel diepgang en erg geloofwaardig… maar ik mocht haar niet echt. Ik vond haar vooral in het begin van het verhaal erg boos, onaardig en verwend. In het boek wordt wel uitgelegd waar deze emoties vandaan komen, wat het iets gemakkelijker maakt om je in haar te verplaatsen. Maar ik begreep niet altijd haar acties. Zo vond ik dat ze wel heel erg snel klaar stond om zich te mengen in een eeuwenoude strijd tussen kabouters en geesten. En ook was er maar erg weinig voor nodig om haar te in deze bovennatuurlijke wezens te laten geloven. Dit was ook het geval voor een aantal volwassenen in het leven van Alica. Ik had graag gezien dat ze wat meer moeite moest doen om hen te overtuigen.

Het verhaal op zich vond ik wel erg origineel. Het had, zoals ik eerder al zei voor mijn gevoel een vrij duister randje. Maar dat maakte het verhaal er niet minder leuk om.

Houd jij van boeken met zo’n duister randje? Kun je een voorbeeld noemen van nog zo’n boek?

 

Zoals jullie een tijdje terug hebben kunnen lezen, was ik van plan om in een jaar tijd minstens 12 boeken te gaan lezen van de NPRYA-toplist. Een lijst met de top 100 van Jongeren romans. Een van de boeken op die lijst is Een Verschrikkelijke Schoonheid van Libba Bray en toevallig was die te leen bij mijn plaatselijke bibliotheek.

Wat ik wist van deze roman, was wat er op de achterkant stond. Express heb ik recensies en andere boekverslagen vermeden, omdat ik met een open mind in het verhaal wilde stappen. Dit boek heeft verschillende aspecten waardoor het me aanspreekt. Zo speelt het zich af aan het einde van de 19e eeuw op een kostschool, waar Gemma Doyle, de hoofdpersoon, tot haar schrik merkt dat ze over bovennatuurlijke gaven beschikt. Stuk voor stuk redenen waarom het my kind of book is.

Het verhaal is erg mysterieus en wordt verteld op een manier waardoor je na ieder hoofdstuk meer nieuwe vragen dan antwoorden hebt. Pas aan het einde van het verhaal vallen de puzzelstukjes met verwoestende kracht in elkaar. Gemma maakt een ontdekking die je als lezer absoluut niet aan ziet komen. Mijn handen trilden zelfs toen ik het las. De spanning in het boek ontwikkeld zich als een stijgende lijn. In het begin kwam ik jammer genoeg moeilijk in het verhaal omdat er vrij weinig gebeurde, maar naarmate je verder leest raak je steeds verder verzeild in de avonturen van Gemma en de andere leden van de Orde. Het boek wordt zelfs zo spannend dat ik op een gegeven moment zo verwikkeld was in het verhaal dat ieder geluidje me op deed springen van schrik, overtuigd dat Circe in mijn woonkamer stond.

Ook prachtig omschreven was de ontluikende vriendschap tussen de leden van de Orde. Ik heb in het verleden wel eens geklaagd over Insta-Love in boeken, maar er nooit echt bij stil gestaan dat dit ook soms bij nieuwe vriendschappen wordt toegepast in boeken. Een PAST-BOEM-vriendschap is niet erg realistisch en daarom vind ik de manier waarop de meiden in dit boek naar elkaar toe groeien echt heel goed en geloofwaardig omschreven.

Behalve Gemma, die natuurlijk de hoofpersoon is, hebben ook vele andere personages mijn hart veroverd. Alle meisjes hebben namelijk bijzondere persoonlijkheden met veel diepgang. Ieder meisje zal zich kunnen herkennen in een van de Orde-leden, dat weet ik zeker.

Dit boek is zeker één van mijn favorieten geworden en dus een goed begin van de NPRYA-challenge.

Winactie

Ben je na het lezen van mijn review nu razend benieuwd geworden naar het boek? Dan heb je geluk! Ik verloot namelijk één exemplaar van ‘Een Verschrikkelijke Schoonheid’ op Craving Pages! Maar Joany, wat is de gelegenheid? vraag je je misschien af.

Deze winactie is ter ere van de grote opening van de Craving Pages Facebookpagina! Jawel, vanaf nu kun je ook middels facebook altijd als eerste op de hoogte zijn van updates op Craving Pages.

Wat moet je doen om kans te maken?

1. Volg Craving Pages op Bloglovin
2. Like de Facebookpagina en Like en Share de winactie
3. Laat een reactie achter onder dit bericht

Optioneel (om extra winkansen te verzamelen…)

1. Deel de winactie op je eigen blog/website (+3 punten)
2. Plaats de volgende tweet: (+2 punten)

Op Craving Pages maak je nu kans op een exemplaar van Een Verschrikkelijke Schoonheid van Libba Bray! #winactie RT=Lief @Beautyonmytab

Meedoen kan tot en met zondag 30 september en de winnaar wordt de volgende dag bekend gemaakt. Veel succes allemaal.

 

Wat een ontzettend gaaf verhaal! Van kaft tot kaft is dit boek spectaculair. Wel deed het boek me een beetje denken aan the Matrix. Het gaat namelijk over een meisje dat opgroeit in een overkoepelde stad waar mensen het grootste deel van hun leven doorbrengen in een virtuele wereld, met als grote verschil dat de inwonende van Reverie daar wel van op de hoogte zijn. Aria krijgt de schuld van een brand waar ze niet verantwoordelijk voor was en wordt uit Reverie gezegd. Maar daar laat ze het niet bij zitten. En zo begint een indrukwekkende queeste om haar onschuld te bewijzen.

Het tempo van het verhaal vond ik erg prettig. De manier waarop het verhaal met een nogal heftige gebeurtenis opent zorgt ervoor dat je meteen in het verhaal zit, maar alle spanning en actie wordt erg goed afgewisseld met momenten van rust en goede dialogen.

Wat me opviel aan dit verhaal was dat in ieder hoofdstuk werd aangekondigd vanuit wiens perspectief de gebeurtenissen werden omschreven. Dit wisselde namelijk tussen Aria en Perry. Persoonlijk vond ik dat nogal onnodig omdat alles werd verteld vanuit het oogpunt van een (bijna) alwetende verteller. Dus voor mij als lezer voegde de naam boven ieder hoofdstuk niet echt iets toe.

Nog iets wat ik erg leuk was vond ik dat de schrijfster niet púúr een dystopische roman heeft gemaakt van dit boek, maar ook flirt met aspecten van sci-fi en fantasie. Mijn drie favoriete categorieën, together at last!

De twee hoofdpersonen uit het boek: Aria en Perry, vond ik echt ge-wel-dig! Ze begonnen vrij eenvoudig, een misschien zelfs een beetje oppervlakkig, maar ze groeien allebei zo vel tijdens hun reis.

Ik moet er even bij vermelden dat ik de reis op zich niet super bijzonder vond. Er waren een aantal erg leuke en zenuwslopende momenten, begrijp me niet verkeerd. Maar het was een klein beetje voorspelbaar. Wat de verhaal van hun gezamenlijke reis zo mooi maakte was de groei die allebei de personages doormaken dankzij de ander.

Ik houd er echt van om te lezen hoe twee mensen die elkaar niet kunnen luchten of zien als ze elkaar voor het eerst ontmoeten, naar elkaar toe groeien. *Zucht*

Het boek eindigt trouwens wel op een manier die je gruwelijk nieuwsgierig maakt naar het volgende deel. Dus ben je ongeduldig van aard, consider yourself warned!

Evermore is een boek waar ik als liefhebber van paranormal YA boeken erg naar uit keek. En ook de samenvatting op de achterkant van het boek klonk behoorlijk veelbelovend. Maar jammer genoeg kon het boek me toch niet echt boeien.

Ik kon niet echt in de ‘flow’ van het boek komen omdat het verhaal wordt verteld op verschillende snelheden. Zo ontwikkeld het verhaal zich behoorlijk langzaam, en is hoofdpersoon Ever behoorlijk traag van begrip. Ik denk dat iedereen die dit boek leest al snel doorheeft wat er aan de hand is met Damen, maar bij Ever gaat er pas heel laat in het boek een lampje branden. De romance tussen Ever en Damen gaat dan weer wel erg snel. Er is zelfs sprake van, dare I say it… insta-love. En persoonlijk ben ik daar niet zo’n liefhebber van.

Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van Ever, maar persoonlijk denk ik dat dit boek leuker was geweest wanneer het werd verteld door een alwetende verteller. Want doordat je alles alleen door Ever’s ogen kunt zien, mis je een aantal belangrijke scènes die het boek voor mijn gevoel een stuk spannender hadden kunnen maken. Ik zou graag wat meer hebben gelezen over Damen en Haven wanneer Ever niet in de buurt is.

De belangrijkste reden waarom het boek me niet zo aanspreekt is denk ik toch wel de ‘villain’. De reden die de schrijfster heeft gecreërd voor de haat van de villain voor Ever, vond ik zacht gezegd vrouw onvriendelijk.

Al met al, vond was dit boek voor mij een beetje té Laguna Beach met een paranormaal randje en ik twijfel dan ook of ik de volgende delen nog wil lezen. Als ik besluit deel twee toch nog te gaan lezen dan is dat vooral omdat ik erg graag wil weten hoe het Evers zusje Riley vergaat.

Heb jij ook een boek wat je minder leuk vond terwijl het overal om je heen wordt gehyped?

 

De Goddess Test was een heerlijk verfrissend boek. Voor de verandering eens geen weerwolven, vampiers of engelen… maar een modern sprookje met Griekse Goden. Ik vond het een bijzonder origineel concept en had dan ook erg veel zin om dit boek te gaan lezen.

Hoofdpersoon Kate krijgt de kans van haar leven als een knappe vreemdeling genaamd Henry aanbied om haar moeder, die op sterven ligt, lang genoeg in leven te houden tot Kate klaar is om afscheid van haar te nemen. Maar hij heeft wel een hoge prijs. Henry is namelijk niemand minder dan Hades op zoek naar een passende vervanger voor zijn geliefde Persephone.

Kate is een leuk personage, zonder enige twijfel offert ze zichzelf op voor het geluk van de mensen waar ze van houd. Ik vond haar erg geloofwaardig en ze was een prettig personage om over te lezen. Van Henry/Hades was ik niet zo’n grote fan. Ik vond hem eerder een lulletje rozenwater dan een God. De romantiek tussen Henry en Kate was flauw en hun relatie ontwikkelde zich moeizaam. Het boek beschreef wel goed hoe Kate’s gevoelens voor Henry langzaam aan opbloeide, maar niet waarom! Echt ik kan met geen mogelijkheid bedenken wat Henry nou zo’n gewilde catch maakte. Ik hoop dan ook dat de volgende delen wat verder ingaan op de romance tussen Henry en Kate. En met name op de romantische kant van Henry.

De tests zelf zijn behoorlijk vaag. Dus verwacht geen kant en klare opdrachten. Aan het einde van het verhaal wordt pas echt duidelijk wat de verschillende beproevingen geweest zijn.

Hoewel het verhaal vaak vaag, traag en dare I say it… bij vlagen saai was, maakte de verrassende plottwist aan het einde een heleboel goed. Zo had ik pas op het einde in de gaten wie de schurk in het verhaal was, en de grote ontknoping kwam ook als een grote schok.

Het schijnt dat de volgende delen in de serie meer vaart hebben en meer avontuur en actie, dus ik ben zeker van plan om ook die delen uit deze reeks te gaan lezen. Dit deel zou ik geen must-read noemen, maar eerder een leuk tussendoortje.

***Dit boek is alleen in het Engels beschikbaar*** 

 

Ik ben diep, maar dan ook diep onder de indruk van Stad van Beenderen, het eerste boek uit de Kronieken van de Onderwereld trilogie. Niet alleen omdat het zo’n action-packed verhaal is of omdat het zo fantasierijk is of zelfs vanwege het plot… maar vanwege de personages!

Het was wel een verhaal waar ik vooral in het begin moeilijk in kon komen. Alles gebeurde een beetje té snel naar mijn mening en door de actie gingen een aantal mooie dialogen verloren voor mijn gevoel. Om die reden was het in het begin wat lastig om je in te leven in de personages. Maar gelukkig komt daar verandering in naarmate het verhaal vordert.

Clary is een leuk personage waar veel meiden zich denk ik mee kunnen identificeren, in het begin van het verhaal althans. Ze is creatief, vind zichzelf niet heel erg bijzonder en deelt lief en leed met haar beste vriend Simon. Ook is Clary behoorlijk blind voor het feit dat Simon hoteldebotel is op haar. Iets wat er behoorlijk dik bovenop licht. Driehoeksverhoudingen blijken nu eenmaal onmisbaar te zijn in YA fictie tegenwoordig.

Na de verdwijning van haar moeder maakt Clary’s karakter een behoorlijke omslag, maar niet op een ongeloofwaardige manier. Ze veranderd in een strijdlustige jager die alles op alles wil zetten om haar moeder veilig thuis te krijgen.

Wat ik erg leuk vond aan dit boek was de samenwerking. In plaats van dat de held en heldin alleen de grote boze schurk te lijf gaat. Krijgt en accepteert Clary de hulp van de andere schaduwjagers. Iets wat me een beetje deed denken aan de Scooby gang uit Buffy the Vampire Slayer. Om die reden krijgen de personages rondom Clary en Jace veel meer diepgang dan bij menig ander boek.

Dit boek, hoewel het samenhing van spannende plotwendingen en verassingen, heeft wel een vrij voorspelbaar einde als je het mij vraagt. Okay, de gehate plottwist (en de reden waarom ik het boek geen 4 sterren heb gegeven) rondom Jace zag ik niet aankomen. Maar ik had wel al een goed idee over de schurk van het verhaal.

Goed nieuws trouwens; Dit gave boek kun je nu reserveren voor een luttele 5 Euro bij bol.com!

 

Ontwaken is het vervolg op Bezwering en het tweede deel uit de Darkest Powers trilogie van Kelley Armstrong (Lees hier de review van Ontwaken) En ik kan je wel zeggen: ik was voor mijn gevoel nog maar net begonnen in dit boek toen ik het alweer uit had! Dit boek leest echt als een trein! Dat heeft vooral te maken omdat je meteen verder gaat waar het vorige boek eindigde je zit dus meteen middenin de actie.

Ik merkte in dit boek dat de schrijfster wat meer tijd had genomen om de personages wat meer diepgang te geven. Je leerde wat meer over de achtergrond van de verschillende personages en dat maakt het gemakkelijker om ze te begrijpen. Het was verfrissend om te ontdekken waar de woede en ontevredenheid van Tori vandaan kwamen en het hielp me om haar niet alleen te zien als het stereotypische verwende nest waar ik haar in het eerste boek vooral voor hield.

Wel stoorde ik me in dit tweede boek een beetje aan Chloe’s personage. Ik vond haar echt een heilig boontje in dit tweede deel en haar houding tegenover Tori vond ik erg onrealistisch.

Het boek was spannend van begin tot eind, maar er waren een aantal scenes die volgens mij vrij weinig te maken hadden met het verhaal. Ik hoop echt dat in het derde deel van deze serie zal blijken dat ook die scènes een belangrijk onderdeel van het verhaal zijn, want anders hadden ze die scenes wat mij betreft weg mogen laten. Wel had ik graag wat meer romantiek gezien in dit tweede deel. Vanaf het eerste boek hoop ik al dat er iets moois op zal bloeien tussen Chloe en Derek. Her en der ving gebeurde er wel iets wat mijn hoop deed opleven, dus ik ben hoopvol voor het derde boek.

Het meest bijzondere van de boeken uit de Darkest Powers vind ik de geweldige manier waarop de spanning wordt opgebouwd. En het is altijd de vraag of de spanning uitloopt op een sisser of met een ‘BANG’, dat maakt het verhaal heerlijk onvoorspelbaar. Het einde zorgt in ieder geval wel weer voor een onbeheersbare drang om het derde en laatste deel te lezen.

Als jij zelf een bovennatuurlijke gave uit mocht kiezen, wat zou je dan kiezen?

 

Ik denk dat iedereen wel eens heeft gefantaseerd over hoe zijn of haar leven eruit zou hebben gezien als je in een andere tijd zou zijn geboren. Zo heb ik ook regelmatig gedroomd over hoe het zou zijn om in het Victoriaanse tijdperk theekransjes en feesten bij te wonen en van die schitterende jurken te dragen.

Ik kocht dit boek om de mooie kaft. There I said it! Ik ben oppervlakkig genoeg om een boek te kopen puur vanwege zijn mooie kaft. Niet dat ik ook maar een seconde spijt heb gehad van mijn beslissing om dit boek te kopen hoor. Sterker nog, daags nadat ik deel één uithad, sprintte ik zowat naar de winkel om delen 2 en 3 ook te bemachtigen want dit is een serie die maakt dat je door wilt lezen!

Het verhaal gaat over een meisje van 16 die eigenlijk haar hele leven al in de schaduw staat van haar nichtje Charlotte. Naast haar nichtje voelt ze zich vaak gewoontjes en minderwaardig, ondanks het feit dat Gwen zo haar eigen talenten heeft. Ik vond de opmerkingen die Gwen achter de rug van haar nichtje om maakte echt heerlijk venijnig. Hun concurrentie werd echt zo leuk beschreven dat het bijna mijn favoriete aspect van het boek was.

Het boek leest een beetje als een puzzel. Wanneer je een boek leest waarin de hoofdpersonen van hot naar her door diverse tijdperken springen is het belangrijk dat alles op het einde goed in elkaar past. Aangezien dat Robijnrood nog maar het eerste deel in de serie is, laat het boek je met een heleboel onbeantwoorde vragen achter wat mij persoonlijk echt giga-nieuwsgierig maakte. Pas in Smaragdgroen, het derde en laatste deel van de serie vallen de puzzelstukjes op zijn plek.

Altijd als ik een boek lees of een film kijk over tijdreizen dan verdeel ik deze in twee categorieën. Geloofwaardige verhalen en verhalen waar je met een rubberen satéprikker nog allerlei gaten in kunt prikken. Robijnrood viel wat mij betreft in de eerste categorie. Omdat je vanaf het begin van het boek te maken hebt met een familie waarin het tijdreizigersgen voorkomt, helpt het jou als lezer om het tijdreizen als iets heel normaals te zien. Dat vond ik erg knap van de schrijfster.

Verder heeft het verhaal veel scènes waar menig meisje van zal snoepen. Denk aan chique kostuums en weelderige jurken. Maar er zijn nog veel meer dingen die dit boek de moeite waard maken. De luchtige schrijfstijl, en het ene mysterie na het andere… om nog maar niet te spreken van de spanning en de humor! Kortom, een echte aanrader!

Wist je trouwens dat er al serieuze plannen bestaan om deze boeken te verfilmen? Weliswaar in het Duits (hoogstwaarschijnlijk) maar dat mag de pret niet drukken. Ik kan niet wachten om deze leuke personages op het witte doek te bewonderen.

Waar Wanneer zou jij naar toe gaan als je door de tijd kon reizen?

Een boek over zeemeerminnen leek me een aangename afwisseling van boeken over elfen, vampiers, weerwolven en heksen en ik was dan ook erg enthousiast om dit boek te kunnen lezen. Sinds ik een klein meisje was ben ik al geïnteresseerd in verhalen over zeemeerminnen. Mijn eerste videoband was die van Disney’s: de Kleine Zeemeermin. En daarna keek ik verder naar H2O Just Add Water, Splash en Aquamarine. Om te zeggen dat ik zeemeerminnen leuk vind is zowat de understatement van de eeuw.

Maar jammer genoeg stelde dit verhaal me een beetje teleur. Voor mijn gevoel ging het verhaal veel te snel. Je sprong namelijk zo een week verder, en in een verhaal dat draait om een belangrijke deadline vind ik het leuk als de spanning (red ze het op tijd, of red ze het niet?) goed opgebouwd wordt. Daarin schoot het verhaal naar mijn mening een beetje te kort. Maar ondanks dat het verhaal zo snel ging, vond ik het wel verschrikkelijk lang duren voordat Lily iets over Quince ontdekte, wat je als lezer zo’n beetje vanaf de eerste vijf pagina’s al begrijpt.

De personages vond ik overigens wel ontzettend leuk. Ik hield van de verlegen, timide Lily die me erg deed denken aan mezelf in mijn middelbare school perioden…met uitzondering van de vissenstaart dan hè. Haar blinde liefde voor Brody is zo leuk beschreven en ik weet zeker dat héél veel meisjes zich daarin herkennen. Quince vond ik ook een ontzettend leuk personage, van het ‘meisjes-plagen-kusjes-vragen’-type wat altijd een grijns op mijn gezicht weet te toveren.

Dit boek leest erg vlot en daarom heb je het eigenlijk uit voordat je het goed en wel in de gaten hebt. Geen must-read, maar wel erg leuk voor tussendoor.

Heb jij wel eens een boek over zeemeerminnen gelezen? En over welke bovennatuurlijke wezens lees je het liefst?

Zoals jullie een tijdje terug al hebben kunnen lezen in deze review van het boek Drift heb ik er een boekenreeks verslaving bij. Vandaag review ik voor jullie het boek Dwalen, het vervolg op Drift. Voordat je kijkt wil ik je wel even waarschuwen.

Het filmpje bevat uiteraard geen spoilers voor Dwalen, maar aangezien het wél een vervolg is… bevat het een aantal spoilers voor het boek Drift. Dus ben je nog van plan om Drift te gaan lezen, dan raad ik je aan om dit filmpje nog niet te kijken. Voor de rest, veel kijkplezier…

Wauw! Wat een heerlijk boek! Vanaf het begin leefde ik helemaal mee met de hoofdpersoon Nora. Wat een heerlijk karakter. Zij is zo ‘normaal’ en nuchter dat het ontzettend gemakkelijk was om je in haar te verplaatsen. De manier waarop ze met problemen en gevaarlijke situaties omgaat wordt in dit boek voor de verandering heel realistisch neergezet. Geen dom wicht die bij het eerste teken van gevaar een kandelaar van de schouw graait om zelf op onderzoek te gaan maar eindelijk een heldin die gewoon de politie belt! Hoe vaak komt dat voor in een verhaal? Dit maakte het boek al heel bijzonder voor mij, omdat de reacties van de hoofdpersoon heel begrijpelijk zijn, en niet veel verschillen van hoe ik in soortgelijke situaties zou handelen. Je weet wel, in het geval dat ik ooit nog gevallen engelen op mijn dak krijg.

En dan de chemie tussen de twee hoofdpersonen! Jeetje, wat heb ik genoten van het heen en weer geflirt van Nora en Patch. Ik heb zelf regelmatig als een schoolmeisje moeten giechelen tijdens hun ontluikende liefde.

Oh ja Patch! Nog zo’n heerlijk personage dat me nog het meest deed denken aan Damon uit de Vampire Diaries serie. Een echte bad boy, maar wel met een hart van goud. I love it!

Vanaf het begin tot het eind boeit dit verhaal. Het komt snel op gang en houd gedurende de rest van het verhaal een goed tempo aan. Het is wel her en der een beetje voorspelbaar, maar dat vond ik in dit geval helemaal niet erg. Er wordt veel goedgemaakt door de leuke dialogen tussen de personages en de situaties waarin Nora verwikkeld raakt zijn zo spannend dat het er niet toe deed dat ik wel al kon voorspellen hoe het verder zou gaan.

Het grootste nadeel van dit boek vind ik echter… de fugly kaft. Waarom hebben ze in hemelsnaam de mooie originele cover veranderd voor deze? I know, één van de belangrijkste regels als het op boeken aankomt is: ‘Don’t judge a book by it’s cover’ Maar welk meisjeshart gaat nou sneller kloppen van dit jochie? Even ervan uitgaande dat het patch voor moet stellen; Patch wordt beschreven als een stoere, gevaarlijke jongen. Daar kan de babyface op deze kaft toch niet voor doorgaan.
Hieronder heb ik even de twee kaften naast elkaar gezet voor een vergelijking…



Die originele cover is toch veel en veel trouwer aan het personage van Patch?
Ik vind dat het Patch erg goed weergeeft… Knap, stoer, gevaarlijk, gespierd, goddelijk, sexy… oeps, waar hadden we het ook al weer over.

Ik beken. Ik ben na het lezen van dit boek een klein beetje verliefd geworden op Patch. Maar trust me, als je dit boek hebt gelezen kun je me dat onmogelijk kwalijk nemen.

Mocht je zelf het boek ook hebben gelezen dan ben ik razend benieuwd naar wat jullie mening is over het verhaal en over de nieuwe kaft.

Toen ik dit boek voor het eerst in handen kreeg heb ik echt een hele tijd vol bewondering naar de schitterende kaft zitten staren. Ik had in alle eerlijkheid nog helemaal géén idee wat ik kon verwachten van het verhaal. Ik had her en der wel wat positieve recensies gelezen, maar over het verhaal zelf bleven de meesten een beetje vaag.

Het boek deed me een beetje denken aan een YA versie van Alice in Wonderland, compleet met wijsneuzerige kat, en ook aan de film Labyrinth uit 1986. Het verhaal neemt je mee naar de bijzondere wereld van de Fae, waar onze heldin Meghan Chase tot de ontdekking komt dat ze de dochter is van een feeënkoning. Maar dat is lang niet zo romantisch als het klinkt, want ze komt er al snel achter dat dat erg gevaarlijk is voor haar gezondheid. Er zit veel vaart in het verhaal. Net als in Alice in Wonderland wachten er nieuwe, bijzondere wezens achter ieder bij het omslaan van iedere pagina. Het boek barst van de spannende momenten.

Ik heb echt genoten van het personage van Meghan. Haar bereidheid om alles op te geven om haar jongere broertje te redden is hartverwarmend en helpt haar om zich te ontpoppen tot heuse heldin.
Mijn favoriete personage was echter de kat Grimalkin. Die deed me heel erg denken aan de Cheshire Cat uit Alice in Wonderland. Een behulpzaam wezen, mits hij er ook iets aan heeft.

Ik vond de schrijfstijl van dit boek erg leuk. Julie Kagawa beschrijft de feeënwereld zo levendig dat het lijkt alsof je er echt bent. Ook vallen de hoofdpersonen van de ene situatie in de anderen waardoor er lekker veel vaart in het verhaal zit. Het grootste nadeel vind ik de flink aangedikte moraal. Af en toe vond ik die nogal storend.

Naar welke wereld ben jij het laatst afgereisd met behulp van een boek?

 

Vandaag heb ik voor jullie iets speciaals, namelijk het eerste filmpje voor Craving Pages!

In dit ‘Verleden, Heden en Toekomst’ filmpje vertel ik jullie meer over het laatste boek wat ik heb gelezen, het boek dat ik op dit moment lees en het boek wat ik wil gaan lezen. Ik hoop dat jullie het leuk vinden. Voor meer boek-gerelateerde video’s kun je je natuurlijk abonneren op mijn youtube booktube kanaal. Dan ben je altijd als eerste op de hoogte van nieuwe video’s.

Dit boek heeft geen einde. Ik zal je maar meteen waarschuwen dat je, wanneer je aan het eerste deel van de Darkest Powers trilogie begint, maar beter deel twee en drie klaar kunt hebben liggen. Je zult namelijk na het lezen van het eerste deel in één zucht door willen lezen in het vervolg.

Dit boek had wel een aantal punten waar ik wat minder enthousiast van werd. Zo vond ik jammer genoeg veel personages niet goed uitgediept. En de kleine groep leerlingen van Lyle House waren nogal stereotypische personages die je terug vind in zowat iedere high school; De populaire jongen, het verwende rijkeluis meisje, de emo, het in zichzelf gekeerde meisje… enz. Dat vond ik erg jammer. Dat vond ik jammer, maar toch niet heel erg storend voor het verhaal.

Hoofdpersoon Chloe wordt gelukkig wel wat meer diepgang meegegeven. Hoewel het verhaal maar in een kort tijdsbestek plaatsvind, merk je toch dat de ze veel persoonlijke groei doormaakt. Ook heeft ze een erg originele manier om met moeilijke situaties om te gaan, ze doet namelijk net alsof ze zich in een filmscène bevind. Dat klinkt misschien een beetje random, maar omdat dit iets is waar ik mezelf ook regelmatig op betrap sprak het me erg aan.

Ik vond het een erg spannend boek met goed beschreven scenes die mijn hartje sneller deden kloppen, zo spannend! Toegegeven, het verhaal begon weliswaar wel een beetje voorspelbaar, maar eenmaal op Lyle House komt daar al snel verandering in en wordt het met iedere bladzijde moeilijker om het boek neer te leggen. Ik kan echt niet wachten tot ik het tweede deel in handen heb.

Het boek in vijf woorden: Spannend, bovennatuurlijk, verraad, mysterie en gevaar

Heb jij een bijzonder talent?

Mijn hart klopt nog in mijn keel na het lezen van de fantastische ontknoping van dit boek. Ik moet bekennen; ik had zo mijn voordelen toen ik begon aan dit boek. Zo wordt het geschreven vanuit het oogpunt van Ethan, een jongen. Ik vroeg me al voor ik begon aan dit boek of het mij als meisje/vrouw wel zou lukken om me in te leven in een puberende, mannelijke hoofdrolspeler, maar de schrijfsters van Betoverd krijgen het voor elkaar. Ze hebben het personage van Ethan zo goed omschreven; je kent zijn gedachten, zijn dromen, zijn motivaties en niet te vergeten zijn liefde voor Lena. En hij voelt ook zo écht!

Wat dit boek voor mij onderscheidde van andere populaire Young Adult verhalen was dat er geen sprake was van liefde op het eerste gezicht. Zo’n liefde a la Bella en Edward waarvoor al het andere moet wijken. Nee, het is een heel realistische relatie die groeit naarmate het verhaal zich ontwikkeld. Ook de personen en plekken rondom Lena en Ethan worden goed uitgediept wat het erg gemakkelijk maakt om je een beeld te vormen van de gebeurtenissen in het verhaal.

Zoals uit de beschrijving hierboven al blijkt, wordt Ethan’s aandacht op een dag getrokken door een nieuw meisje op zijn school. Het wordt al vrij snel duidelijk dat er iets vreemds is met haar. En Ethan wil koste wat het kost ontdekken wat haar geheim is. Hoewel het boek een beetje langzaam op gang kwam voor mijn smaak bleek het wel de moeite waard om door te lezen. Want zodat Ethan en Lena elkaar eenmaal hebben ontmoet volgen de ontwikkelingen elkaar snel op. In ieder hoofdstuk wordt wel een tipje van de sluier opgelicht, op een heel fijn tempo. Dat maakt het zo’n moeilijk boek om neer te leggen wanneer je er eenmaal in zit.

De schrijfsters van Betoverd weten de spanning trouwens wel op te bouwen zeg. Zo wordt ieder hoofdstuk aangeduid met een datum omdat je aftelt naar de zestiende verjaardag van Lena. Met iedere ontwikkeling ben je je als lezer ontzettend bewust van het feit dat de tijd dringt.
Superspannend dus! Ik kan niet wachten om het volgende boek te lezen.

(As we speak zijn trouwens de opnames in volle gang voor de verfilming van dit boek. Hoofdrollen van Ethan en Lena zijn weggelegd voor Alden Ehrenreich en Alice Englert. De film wordt verwacht in februari 2013. Can’t wait!)

Fallen is het soort boek waar ik normaal gesproken van smul. Bovennatuurlijke liefde, geheimen, spanning, actie… natuurlijk de onmisbare love-triangle, ingrediënten die me meestal onmiddellijk mee weten te slepen in een verhaal. Maar waarom lukte het me dan niet om me helemaal over te geven aan het verhaal?

De manier waarop de schrijfster de omgeving van de Zwaard en Kruis school omschreef vond ik fantastisch. Ze beschreef het heel levendig, met goed passende vergelijkingen, en maakte het op die manier erg gemakkelijk om je een voorstelling te maken van hoe de school eruit zag. Het verhaal zelf was spannend en goed opgebouwd. Op het tempo heb ik ook niets aan te merken.

Wat me denk ik het meest teleurstelde aan het boek was dat gesprekken nogal van korte duur waren. Met iedereen. Ik persoonlijk houd van boeken die uitbreiden in de gesprekken die de personages met elkaar voeren, omdat het me helpt een idee te krijgen van wat voor karakter een personage heeft. Door de korte dialogen vond ik dat sommige personages een beetje weinig diepte hadden. Je hebt namelijk tot aan het einde van het boek geen idee van wat een personage motiveert.

De enige persoon die ik echt begreep vóór de uiteindelijke ontknoping was Luce. Je leert immers al snel met welke trauma’s het arme meisje al sinds haar jonge jaren zit opgescheept en weet dus wat haar drijfveren zijn. Normaal gesproken zou een personage als Luce me niet erg bevallen, ze komt namelijk heel zwak over op mij… maar omdat ik wist wat ze al had meegemaakt had ik meer begrip voor haar personage en leefde ik zelfs met haar mee.

Ik zou het boek een beetje willen vergelijken met de gang van een paard. Het begint stapvoets, vrij langzaam omdat het vooral gaat over Luce die haar draai probeert te vinden op de nieuwe school… weinig interessant tot nog toe. Vervolgens ontdekt Luce steeds meer dingen over Daniël en gaat het verhaal in galop… De werkelijke ontknoping was heerlijk! Die ging in vol galop! De ene ontwikkeling na de andere.

Terwijl ik tijdens het begin vaak dacht dat ik de volgende delen niet per se wilde lezen, ben ik na de spannende ontknoping helemaal van gedachten veranderd. Ik wil absoluut weten hoe het verhaal verder gaat.

Houd jij van verhalen met een vleugje spiritualiteit?

Soulmates; het leven van Phoenix is het tweede deel uit de ‘Soulmates’-reeks. In deel één maakte je voor het eerste kennis met de familie Benedict. Ieder lid van het gezin beschikt over bovennatuurlijke krachten, ze noemen zichzelf daarom ‘savants’. Iedere savant heeft een soulmate. En daar draait het hele verhaal om, want in ieder deel draait het om een andere Benedict broer en zijn soulmate.

Ik vind het een bijzonder vervolg op het eerste Soulmates boek. Het gaat namelijk niet naadloos verder waar het eerste deel op hield, je krijgt juist te maken met twee totaal nieuwe hoofdpersonen; Yves en Phoenix. Hoewel ik het aanvankelijk jammer vond dat Zed en Sky zo’n klein rolletje zouden hebben in dit tweede boek, wisten Yves en Phoenix toch snel mijn hartje te veroveren.

Ik vond Yves zo’n geweldig personage! Hij is heel intelligent, geduldig en meelevend. Het tegenovergestelde van zijn broer Zed die in het eerste deel werd geïntroduceerd als stoere bink. Phoenix is ook heel verschillend van Sky. Sky leerden we kennen als verlegen, getraumatiseerd meisje terwijl Phoenix juist heel sterk is.

Hoewel Zed en Sky maar weinig in het verhaal voorkomen, merk je toch goed hoe de twee zijn gegroeid in hun relatie.

In vergelijking met het vorige boek vond ik dit boek nog beter dan het eerste! De spanning werd met ieder hoofdstuk opgevoerd en het einde… Ja daar zeg ik natuurlijk niets over. Behalve dat het echt héél erg spannend was. Een echte aanrader.

Geloof jij in soulmates?

Ik vond dit echt een heel bijzonder boek. Het speelt een beetje met het idee dat je hele leven zich als een filmpje voor je ogen afspeelt wanneer je iets heel engs mee maakt. Zo bestaat het boek bijna helemaal uit flashbacks van Mia. Dat vind ik jammer, want in de flashbacks gebeurt eigenlijk niet super veel. Daardoor vond ik het moeilijk om echt in het verhaal te komen. Ik heb met dit boek eigenlijk maar twee momenten gehad dat ik me echt geraakt voelde door het verhaal, en beiden momenten speelden zich af in het ziekenhuis waarin Mia wordt opgenomen. Dus niet in één van de flashbacks.

Mia als personage vond ik wel okay. Niet super. Ze was een beetje té perfect voor mijn smaak. Een muzikaal genie is tot daar aan toe, maar dan ook de perfecte ouders, een heel lief jonger broertje (extreem ongeloofwaardig als je het mij vraagt) het perfecte vriendje… perfect, perfect, perfect.
Ik vind het juist mooi om ook te kunnen zien hoe een personage zich ontwikkeld in de loop van een verhaal en dat miste ik jammer genoeg in dit boek. Het is natuurlijk ook erg moeilijk om iets dergelijks te beschrijven in een verhaal dat al met al slechts vierentwintig uur beslaat.

Het plot was erg goed naar mijn mening, maar er had volgens mij veel meer mee gedaan kunnen worden. Wel vond ik de beeldspraak in dit boek erg goed. De schrijfster had bijvoorbeeld een erg leuke vergelijking voor chirurgen die aan het opereren zijn waar ik hardop om moest lachen. Maar dat is helaas niet genoeg om te zeggen dat dit een boek is dat je gelezen moet hebben.

Kennen jullie dit boek? Wat vond jij van het verhaal?

Mijn hart klopt in mijn keel als ik dit boek dichtsla. Wat een meeslepend verhaal wordt er verteld in dit boek. 
Het is ook erg indrukwekkend hoe Sophie Jordan deze fantastische wezens moeiteloos weet te verweven met de échte wereld.

Toen ik pas was begonnen in dit boek had ik weinig respect voor het hoofdpersonage Jacinda, ik vond haar namelijk behoorlijk egoïstisch en roekeloos. Op een manier die niet alleen haarzelf, maar ook anderen in gevaar bracht.

Mijn waardering voor Jacinda groeide eigenlijk pas naarmate mijn respect voor de andere personages afnam omdat zij Jacinda dwingen om iets te zijn wat ze niet wil zijn. Zo is daar de kolonie van de draki’s die voor haar een toekomst hebben uitgestippeld met de zoon van hun leider en haar moeder die Jacinda dwingt de kolonie met haar te ontvluchten en het liefst zou willen zien dat Jacinda net als haar tweelingzus ‘gewoon’ wordt. Ze is eigenlijk vrijwel het hele boeken een gevangene van de wensen van anderen tot aan het superspannende einde van het boek.

Wat ik zo mooi vind aan het verhaal is de onmogelijke liefde tussen Will en Jacinda. De draak en de drakenjager, al weet Will dat aanvankelijk natuurlijk niet. Jacinda ontdekt het wel al vrij snel in het verhaal en staat in tweestrijd omdat ze weet dat ze haar vermogen om te transformeren zal verliezen zonder hem.

Ik heb zelden zo gevloekt na het omslaan van de laatste pagina van een boek, want nu moet ik dus nog héél lang wachten tot ik verder kan lezen. Ik ben razend benieuwd hoe het Jacinda en Will vergaat in deel twee.

Welke eigenschap hoort écht bij jou? 

Toen het boek nog maar net uitkwam en ik mezelf in de boekhandel vond waar ik aandachtig de samenvatting op de achterkant van het boek las, trok het boek me in alle eerlijkheid niet echt. Het hele verhaal leek me een beetje vergezocht, wat natuurlijk niet noodzakelijk iets slechts hoeft te zijn, maar ik kon me met de beperkte samenvatting niet echt een voorstelling maken van het boek. Dus zette ik het terug.

Toen de film eerder dit jaar verscheen ben ik daar wel naar toe geweest en toen was ik al pleasantly surprised. Aangezien het als een paal boven water staat dat verfilmingen vaak maar een slap aftreksel zijn van het geschreven verhaal wist ik dat ik absoluut de boeken uit deze trilogie ook wilde lezen. En dit weekend was het dan eindelijk zo ver. Gisteren begon ik op de vroege ochtend met boek één. Ik was namelijk zo enthousiast om te beginnen aan het boek dat ik gewoon van anticipatie al om zes uur ‘s morgens wakker werd! Ik probeerde nog wat uit te slapen, maar werd toch uit mijn bed getrokken door de verleiding om aan het boek te beginnen. Zojuist heb ik met tranen in mijn ogen het laatste deel dichtgeslagen en wist dat ik meteen een review wilde schrijven nu alles nog zo lekker vers in mijn hoofd zit.

De wereld van Panem komt op mij echt heel realistisch over, en ook de personages zijn erg geloofwaardig en met veel diepte neergezet. Omdat het verhaal vanuit Katniss’ perspectief wordt verteld (ik-vorm) is het heel gemakkelijk om je in te leven in haar personage. Al heb ik haar wel een paar keer flink door elkaar willen rammelen omdat ze kennelijk niet in de gaten had dat twee jongens, Gale en Peeta, zo verschrikkelijk veel om haar gaven… is Katniss echt wel een personage wat mij persoonlijk erg aansprak. Hoewel ze zichtzelf voor de buitenwereld neerzet als sterke jonge vrouw, merk je als lezer dat Katniss erg onzeker is over vrijwel alles wat haar overkomt nadat ze besluit de plaats van haar zusje in te nemen in de hongerspelen.

Het boek begint op de dag waarop de tributen worden uitgeloot in alle districten, dus je zit meteen van het eerste moment in het verhaal. De daaropvolgende gebeurtenissen volgen elkaar ook op rap tempo op. Wat ik erg fijn vind is dat het boek geen ‘omwegen’ heeft maar juist erg ‘recht door zee’ verteld.

Het mooiste aan het boek vind ik toch wel dat, zodra Katniss de arena in gaat, niet alleen maar het geweld wordt beschreven… maar ook het innerlijke conflict dat Katniss ervaart.

Heb jij deze trilogie gelezen? Wat is je favoriete personage?